Soms kom je een lied tegen dat je ziel raakt op een manier die bijna niet uit te leggen is. Voor mij is dat lied “Rescue” van Lauren Daigle. Vanaf het moment dat de woorden van dit lied “echt” bij me binnen kwamen, voelde ik me diep gedragen door God. Het was alsof de woorden rechtstreeks tot mij spraken, als een herinnering dat ik niet alleen ben en dat ik altijd mag vertrouwen op Zijn steun en liefde.

Wat dit lied zo krachtig maakt, is de manier waarop het de onvoorwaardelijke liefde van God beschrijft. De tekst zegt dat God elk fluistering hoort en zelfs je diepste noodkreet opvangt. “I hear your whisper underneath your breath, I hear your SOS.” Het is dat God je wil laten weten dat je gezien wordt, zelfs op momenten dat je het zelf niet meer kunt voelen of geloven. Geen enkele roep om hulp is te klein voor Hem. Hij ziet en hoort je altijd.

Als ik “Rescue” luister, voel ik me volledig omsloten door Zijn liefde. De zin “I will send out an army to find you in the middle of the darkest night” raakt me diep. Het beeld van God die een leger stuurt om mij te redden, om mij te zoeken en te vinden, ongeacht hoe ver ik afgedwaald ben of hoe donker mijn situatie is, geeft me zoveel hoop en kracht. Het is een herinnering dat er niets is dat Hem ervan kan weerhouden om bij me te komen en me te beschermen.

Psalm 145 vers 18 vind ik zo aansluiten bij dit lied. Elke keer als ik Psalm 145:18 lees, voel ik me zo diep geraakt: “De HEER is nabij voor allen die Hem aanroepen, voor allen die Hem in waarheid aanroepen.” Deze woorden beschrijven precies wat ik keer op keer heb ervaren in mijn eigen leven. Er zijn momenten geweest dat ik het gevoel had dat ik verdwaald was, dat mijn roep om hulp misschien niet werd gehoord of dat ik niet wist of ik nog wel de juiste woorden had om te bidden. Maar telkens als ik Hem aanriep – hoe stil of krachteloos mijn stem ook was – merkte ik dat Hij er was.

Het is alsof God zegt: “Je hoeft niet luid te roepen of perfect te zijn in je gebed. Zodra je je hart naar Mij opheft, ben Ik al dichtbij.” En dat ervaar ik keer op keer. Op de momenten dat ik het even niet meer weet, wanneer ik me leeg of verloren voel, dan fluister ik gewoon Zijn naam. En dan komt Hij, omgeeft Hij me met een rust die ik zelf niet kan verklaren. Dat gevoel dat God meteen luistert, dat Hij zich naar me toebuigt zodra ik Hem aanroep, is zo intens en mooi. Het geeft me het vertrouwen dat ik altijd bij Hem terecht kan, zelfs als ik denk dat ik niets meer te bieden heb.

Wat me ook raakt, is dat Hij niet moe wordt van mijn roepen. Zelfs als ik Hem al zo vaak heb aangeroepen in mijn wanhoop of pijn, blijft Hij luisteren. Hij staat altijd klaar, Zijn hart altijd open voor mijn gebed. Die wetenschap vervult me met zoveel dankbaarheid. God is niet zoals mensen die misschien na verloop van tijd hun interesse verliezen of die niet altijd kunnen begrijpen wat je doormaakt wat ook heel begrijpelijk is. Nee, Hij is geduldig en begripvol. Iedere keer als ik Zijn hulp nodig heb, komt Hij naar me toe en laat Hij zien dat ik niet alleen ben. En ook al voelt het soms wel zo dat Hij ver weg is, dan weet ik toch dat Hij heel dicht bij me is.

Dat is het wonderlijke aan God: Hij is zo groot, maar tegelijkertijd wil Hij zo dichtbij zijn in onze persoonlijke strijd, zelfs als niemand anders dat kan. Het geeft me rust om te weten dat, hoe ik me ook voel, ik bij Hem altijd een veilige plek heb waar ik écht gekend en bemind word. En die troost gun ik iedereen die zich net als ik soms verloren voelen, zelfs wanneer er mensen om hen heen zijn. Want in Zijn nabijheid zijn we nooit alleen.